شِکند گِمانیک ویچار

خانه ی اشباح

(امن است، امن است، امن است) مـرد آه می کــــــــِشد:(خیلی سال است-دوباره پیدایم کردی.)

زن زمزمــه می کنـد:(خوابیدن در اینجا،کتاب خواندن در باغ،غلتـاندن سیب ها در اتاق زیر شیروانی

و خندیدن. گنجــــینه مان را اینجا گذاشتیم-) خم می شوند، نورشـان پلک چشمانم را باز می کند

نبض خانه به شدت می زند:(امن است!امن است!امن است!) بیـدار می شوم، فریاد می زنم:(آه،

پس این گنجینه نهفته ی شماست؟ همین نوری که در قلب آدم است؟)

ویرجینیا ولف

+ ساعت 1:49 مردان فرخ پسر اورمزداد |

درباره وبلاگ

اگر اين وبلاگ، چنانكه بايد و شايد، درك شود تاريخ مصرف آن بسر خواهد آمد و بى‏فايده مى‏شود. بايد بدورش افكند.مانند كسى كه براى رسيدن به بام از نردبان بالا رود. چون به بام رسيد ديگر دلبستگى و نيازى به نردبان نخواهدداشت.

چون شوى بر بامهاى آسمان‏

سَرد گردد جستجوى نردبان

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

آرشیو مطالب