شِکند گِمانیک ویچار

بی امیدی!

آبلوموف مرده است!

فکر می‌کنید آدم از چی می‌میرد؟ از گرسنگی؟ از سیگار؟ از غصه؟ نه؛ آدم از بی‌امیدی می‌میرد؛ از اینکه هر روز صبح چــشم‌هایش را باز کند و نداند چرا باید از جایـــــش بلند شود؛ از اینکه یک کاری را نکند ولی این برایش هیچ فرقی با اینکه آن کار را بکند، نداشــته باشد. هر دو را انجام مي‌دهــــد، چون زمــان بایـد بگذرد و چیزی که اسمش زندگی است تمام شود.

رمان آبلوموف

ایوان گنچاروف

+ ساعت 14:37 مردان فرخ پسر اورمزداد |

درباره وبلاگ

اگر اين وبلاگ، چنانكه بايد و شايد، درك شود تاريخ مصرف آن بسر خواهد آمد و بى‏فايده مى‏شود. بايد بدورش افكند.مانند كسى كه براى رسيدن به بام از نردبان بالا رود. چون به بام رسيد ديگر دلبستگى و نيازى به نردبان نخواهدداشت.

چون شوى بر بامهاى آسمان‏

سَرد گردد جستجوى نردبان

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

آرشیو مطالب